Vader Zoon Engel
Onder de Menenpoort te Ieper komt de oude Gart Akkerman na twintig jaar zijn zoon Thomas tegen. De situatie is niet alledaags. Zoon Thomas heeft zijn vader twintig jaar geleden begraven. Na de eerste consternatie over deze magische ontmoeting besluiten vader en zoon een reis door Europa te maken, ieder met een eigen doel voor ogen. Om dit doel te bereiken hebben ze elkaar nodig. In een roadtrip vol merkwaardige gebeurtenissen en terugblikken op een door onbegrip en zwijgen getekend verleden pogen vader en zoon elkaar te hervinden.
In hogere sferen ziet Gabriëlla het allemaal gebeuren. Liefdevol, vastberaden en soms eigenzinnig voert zij de haar opgedragen taken uit. Jong en onervaren als ze is gaat dat af en toe flink fout. In Rome moet Gabriëlla tot het uiterste gaan om haar doel en die van vader en zoon Akkerman te bereiken.
Reviews Vader Zoon Engel
Ik heb Vader Zoon Engel met veel bewondering gelezen. Bewondering omdat ik de combinatie van de reis van Thomas met zijn vader onder de meestal goedkeurende blik van de engel Gabriëlla heel geslaagd vind. Voordat het boek verscheen had je me er al iets over verteld. Over je besluit om na de dood van Liza het boek waar je mee bezig was over je vader, helemaal te gaan herschrijven. Ik vond dat nogal wat, maar ik begreep ook dat het niet anders kon.Toen ik het boek las begreep ik het nog veel beter. Maar wat een immense opgave om twee verhalen zo met elkaar te verweven. Maar heel goed gedaan. Vooral omdat het, in mijn beleving, toch een surrealistische ‘wereld’ is die je oproept. Als ongelovige kostte het me geen enkele moeite om me in te leven en het verhaal geloofwaardig te vinden. Dat vind ik eigenlijk de grootste verdienste van het verhaal. Het komt allemaal heel natuurlijk over. Ik heb het zonder mijn wenkbrauwen te fronzen uitgelezen. Dat wordt nog versterkt door de elementen die je aan het hiernamaals hebt toegevoegd. ‘De catharsis’ en ‘de loutering’. Ik onderging het als bijna vanzelfsprekend.
Ik vond de karakters sterk uitgewerkt. De met alles worstelende Thomas, de zoekende Gart en de blije Gabriëlla die het allemaal probeert te sturen. Dat laatste vond ik bijzonder. Het onbevangene van Gabriëlla maakt het boek ook toegankelijk voor iedereen die de voorgeschiedenis kent. Je verwacht zwaarte en duisternis, maar zij maakt het verhaal lichter. Een mooie en vooral ook moedige keuze van je.
Een punt van kritiek. Het boek is in wezen een roadtrip. Vrijheid, avontuur en beleving. Het boek had misschien wat meer avontuur mogen bevatten. Ik merkte bij mezelf dat ik opveerde bij het incident met die gasten bij Orvieto en de daaropvolgende vechtpartij bij het tankstation. Misschien had het verhaal iets meer van dat soort elementen kunnen bevatten, al is het wezen van de roadtrip vooral toch ook het delen van de ervaring met reisgenoten in de intieme setting van een auto. Dat was het zeker.
En dan nog een literair compliment, althans ik neem aan dat je de reis bewust bent begonnen onder de Menenpoort, de eeuwigdurende herinnering aan de dood en de reis hebt laten eindigen onder de Boog van Constantijn; het symbool van de bevrijding. Heel mooi gedaan.
Het kan niet anders of er komt een vervolg. Verdriet zou ooit een plek moeten krijgen zegt men wel eens. Ik worstel daar altijd een beetje mee. Er is nu eenmaal verdriet dat zo ongelooflijk groot is dat je er uiteindelijk nergens mee naar toe kan. Misschien helpt het verwoorden van dat verdriet, al blijft het denk ik altijd verbonden met het motto dat je aan het boek gegeven hebt: Grief is love with no place tot go. En zo is het denk ik.
Vader Zoon Engel heeft een grote indruk op me gemaakt. Het thema is natuurlijk al heel bijzonder. Maar vooral de constructie van het verhaal vind ik geweldig gevonden, volledig functioneel én overtuigend uitgewerkt. Het boek leest heel goed en de spanningsboog is groot. Gelukkig komt die boog ook aan een eind. Onderkoeld staat in de flaptekst dat ‘gebeurtenissen in het boek raken aan je eigen leven.’ Des te knapper dat je geen autobiografie, maar echt een roman hebt kunnen schrijven. Ik kan me voorstellen dat dit je heeft geholpen in je eigen verwerkings- en rouwproces. Zo las ik het. Daar neem ik mijn hoed voor af. Heel vaak heb ik dat mensen horen zeggen na een vreselijke gebeurtenis in hun leven. Maar zelden komt het ervan. Laat staan in zo’n gesublimeerde vorm. De religieuze connotaties van Hierboven, de Almachtige, Loutering, etc. zijn niet mijn cup of tea. Maar op een gegeven moment raakte ik ermee verzoend. Is het allemaal deel van de constructie of is het een werkelijk religieus gevoel? Het gaat mij niet aan, en uiteindelijk doet het er ook niet toe. * Kortom een heel knap boek! *PS: Bij De ontdekking van de hemel van Mulisch, doen dat soort vragen er ook helemaal niet toe. Ik weet niet waarom ik deze associatie maak, maar hij kwam bij me op. Ergens is er een verwantschap.
Wat een prachtig louterend en hemels werk heb je tot stand gebracht! Je hebt mij die lichtjes in haar ogen ook laten zien! Dankjewel.
Meeslepend geschreven, metaforisch opgebouwde verbeelding en verwerking van liefde, rouw, herkenning, herinnering, verbinding, religie en verlossing tussen leven, dood en hiernamaals. Verdient nog veel meer uitgebreide recensies en besprekingen.
Wat een mooi boek, prachtig. Ik denk dat je jezelf hiermee hebt overtroffen. Voor mij persoonlijk hield je mij diverse keren een spiegel voor en waren sommige passages voor mij ook (zeer) emotioneel. Toch mooi hé, dat je je oude vriend toch nog kan emotioneren. Ik vond het een prachtig boek, waarbij jij (jullie) je redelijk hebben blootgegeven.
Heb Vader Zoon Engel uitgelezen, in één woord prachtig, broer! Wat heb jij de gevoelens (van Thomas ;)) op een bijzondere en prachtige wijze op papier gezet, magnifiek. Vooral de laatste hoofdstukken hebben mij bijzonder geraakt. Wat een slot…
Vader Zoon Engel raakt me erg en ik ben onder de indruk van je vermogen tot schrijven en de gevoelige vorm waarin je jezelf uitdrukt. Je zei ergens dat dit boek al min of meer geschreven was voordat Liza overleed.
Deze herschreven vorm doet nergens gekunsteld aan, niet alsof er later sausje overheen is gegoten, geïntegreerd dus. En ook al realiseer ik me heel goed dat dit fictie is, zie ik natuurlijk ook de parallellen met je eigen leven. En daar ben ik het meest van onder de indruk. De genadeloosheid van het terugkijken, het zelfonderzoek en tegelijkertijd de liefde waarmee je over je ouders spreekt. Het onvermogen om je dochter te behoeden, schuldgevoel en zelfverwijt en de verzachting dat ze in de hemel weer kon ontspannen en het daar goed heeft. En wat heerlijk dat alles daar goed is en iedereen na loutering weer geluk en elkaar kan terugvinden. Wat hoopvol. Het ontroerde me ook zeer dat je dit boek hebt opgedragen aan Bart. En natuurlijk smaakt dit naar meer. Ik lees het als een groot proces van rouw waar je doorheen gaat (grief is love with no place tot go). En wat knap en moedig dat het je lukt om rouw uit te drukken in woorden.
Wat een ongelooflijk mooi, ontroerend en grappig boek tegelijk. Ik heb ervan genoten. Bijzonder knap hoe je de afstand hebt kunnen vinden om te schrijven over je vader, Liza, het verdriet, de troost. Allemaal emoties die we allemaal herkennen. Ik kon bijzonder goed afdwalen van het autobiografische element. De roadtrip is een heel fijne constructie/rode draad. Ik heb af en toe wel een traantje gelaten ook.
Ik mocht Vader Zoon Engel vanuit De Schrijftuin begeleiden. Een intensief schrijfproces waarin het leven het onverwacht overnam. Na een ingrijpende gebeurtenis in Pauls leven lasten we een lange pauze in. Uiteindelijk pakte Paul het schrijven weer op. Zonder te veel van de plot weg te geven: Paul slaagde erin de gebeurtenissen subtiel en precies passend in het verhaal te verweven. Vader Zoon Engel gaat over een hemelse interventie op aarde, waardoor een vader en zoon voor korte tijd met elkaar herenigd worden. Het is een indrukwekkende prestatie en ik ben ontzettend trots op deze auteur.
Specificaties
ISBN: 9789465332109
Aantal pagina’s: 224
Uitgever: Liber Press
Prijs: € 22,95
